Νηστεία

Για να κατανοήσουμε την χρησιμότητα της νηστείας, χρειάζεται πρώτα να κατανοήσουμε τις έννοιες του καταβολισμού και αναβολισμού οι οποίες συνολικά συνθέτουν αυτό που λέμε μεταβολισμός.

Ορισμοί

Ο ανθρώπινος μεταβολισμός αποτελείται από δύο βασικές λειτουργίες:

  1. Καταβολισμός: η διάσπαση πολύπλοκων ουσιών σε απλούστερες και την έκλυση ενέργειας. Μπορεί να γίνει είτε διάσπαση τροφής, είτε διάσπαση των κυττάρων του σώματος και των συστατικών τους. Και στις 2 περιπτώσεις εκλύεται ενέργεια. Έτσι έχουμε μετατροπή ύλης σε ενέργεια.
  2. Αναβολισμός: σύνθεση πολύπλοκων ουσιών από απλούστερες με την βοήθεια ενέργειας. Ο αναβολισμός χρησιμοποιεί ενέργεια και κτίζει κύτταρα-όργανα-ιστούς. Στον αναβολισμό έχουμε μετατροπή ενέργειας σε ύλη.

Χρονικά

Οι λειτουργίες του καταβολισμού και του αναβολισμού γίνονται σε διαφορετικό χρόνο. Δεν μπορούν να συνυπάρχουν. Και αν πάμε αντίθετα σ’ αυτό θα είναι σαν να σαν να πατάμε γκάζι και φρένο ταυτόχρονα σε ένα αυτοκίνητο. Είναι κάτι που σίγουρα δεν θα έχει καλή κατάληξη και αργά ή γρήγορα θα τινάξει το σύστημα μας στον αέρα.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαχωρίζουμε την μέρα μας σε δύο διακριτές χρονικές περιόδους έτσι ώστε να υποβοηθούμε την εκτέλεση των δύο αυτών λειτουργιών του μεταβολισμού.

Καταβολισμός-Εργασία

Η ώρα της δημιουργικής εργασίας θα πρέπει να βρίσκεται στην περίοδο καταβολισμού. Κατά την εργασία ο οργανισμός λειτουργεί σε «αυξημένες στροφές» και χρειάζεται μπόλικη ενέργεια για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις. Την ενέργεια αυτή θα πρέπει να την πάρει από τις δραστηριότητες του καταβολισμού – όπως είπαμε ο καταβολισμός παράγει ενέργεια.

Το σημαντικό στην περίοδο καταβολισμού είναι ότι η οποιαδήποτε λήψη τροφής δεν θα πρέπει να έχει σαν στόχο την δημιουργία αισθήματος κορεσμού, αλλά απλά ένα «σπάσιμο» του αισθήματος πείνας. Κατά την φάση του καταβολισμού ο οργανισμός, εφόσον πεινάει, θα πρέπει να αφεθεί να συμφιλιωθεί με το αίσθημα της πείνας και οτιδήποτε και να φάει κανείς, ο στόχος θα πρέπει να είναι απλά να «σπάσει» το έντονο συναίσθημα πείνας (βλέπε και επόμενο κεφάλαιο σχετικό με τις ορμόνες οι οποίες σχετίζονται με τον μεταβολισμό).

Καταβολισμός-Άθληση

Η άθληση καλό θα είναι να βρίσκεται προς στο τέλος της περιόδου του καταβολισμού, αμέσως μετά δηλαδή το πέρας του χρόνου εργασίας και θα πρέπει να γίνεται πάντα με άδειο στομάχι. Και αυτό γιατί μετά από την άθληση η βιοχημεία του οργανισμού αλλάζει τελείως.

Δύο-τρεις ώρες μετά την άθληση ο οργανισμός διαθέτει την μεγαλύτερη ικανότητα αφομοίωσης των τροφών, καθώς και αναβολική ικανότητα. Τότε λοιπόν είναι που θα πρέπει να τον τροφοδοτήσουμε με το κυρίως γεύμα ημέρας του, το οποίο θα του προσφέρει δομικά στοιχεία με τα οποία θα κτίσει τους ιστούς του.

Έτσι στην περίοδο του αναβολισμού η οποία αρχίζει αμέσως μετά θα μπορέσει να κτίσει τα κύτταρα τα οποία διάσπασε κατά την περίοδο καταβολισμού και ιδιαίτερα τα μυϊκά κύτταρα τα οποία διάσπασε κατά την άσκηση του.

Αναβολισμός-Γεύμα

Το κυρίως γεύμα της ημέρας σηματοδοτεί την έναρξη της περιόδου του αναβολισμού. Το γεύμα αυτό έχει στόχο να προωθήσει την αίσθηση κορεσμού και όχι απλά το σπάσιμο της αίσθησης πείνας (όπως στην περίοδο καταβολισμού). Κατά την περίοδο αναβολισμού το σώμα μπαίνει σε φάση ελαττωμένων στροφών (σε αντίθεση με τις αυξημένες στροφές που είχε κατά την διάρκεια της εργασίας και της άθλησης), δηλαδή σε φάση χαλάρωσης.

Το κυρίως γεύμα καλό είναι να λαμβάνεται 1-3 ώρες μετά από άθληση, καθώς επίσης και το λιγώτερο 3 ώρες πριν τον νυχτερινό ύπνο.

Αναβολισμός-Μετά

Μετά το κυρίως γεύμα ημέρας απαγορεύεται η λήψη φρούτων ή γλυκών - εξαίρεση θα μπορούσε να αποτελεί ο ανανάς επειδή περιέχει πρωτεολυτικά ένζυμα τα οποία υποβοηθούν την πέψη. Αν τα φρούτα αναγκαστούν να παραμείνουν στο στομάχι για αρκετή ώρα μέχρι να τελειώσει η πλήρης πέψη πρωτεϊνών των λαχανικών, τότε αρχίζει η διαδικασία ζύμωσης και σήψης τους, κάτι που έχει δυσάρεστες επιδράσεις στο σώμα.

Μετά το κυρίως γεύμα ημέρας απαγορεύεται επίσης κάθε εκτέλεση σωματικής εργασίας ή άθλησης. Και αυτό επειδή ο οργανισμός βρίσκεται σε φάση χαλάρωσης, βρίσκεται στην φάση στην οποία «πατάμε φρένο» και το να «πατήσουμε ταυτόχρονα και γκάζι» δεν είναι ιδιαίτερα σοφό.

Ανάδραση

Οι αναβολικές και καταβολικές λειτουργίες του οργανισμού ελέγχονται αυτόματα μέσω μηχανισμών αρνητικής ανάδρασης τις οποίες ελέγχει το αυτόνομο νευρικό μας σύστημα.

  • Η λειτουργία του αναβολισμού ενεργοποιείται από καταβολικές δραστηριότητες.
  • Η λειτουργία του καταβολισμού ενεργοποιείται από αναβολικές δραστηριότητες.

Αναλυτικότερα:

  • Όσο περισσότερο καλλιεργούμε την συμφιλίωση μας με το συναίσθημα της πείνας (καθώς και με άσκηση) προκαλώντας έντονες δραστηριότητες καταβολισμού τόσο πιο δυνατές θα είναι και οι δραστηριότητες αναβολισμού και αυτοθεραπείας οι οποίες θα ακολουθήσουν.
  • Και όσο περισσότερο καλλιεργούμε την συνήθεια του αισθήματος κορεσμού, χαλάρωσης και αναζωογόνησης προκαλώντας ισχυρές δραστηριότητες αναβολισμού, τόσο μεγαλύτερες θα είναι και οι δραστηριότητες καταβολισμού οι οποίες θα ακολουθήσουν.

Άθληση

Κάθε φορά που το σώμα υποσιτίζεται και κυριαρχείται από δραστηριότητες καταβολισμού, το σώμα αυτόματα αρχίζει και ενεργοποιεί τις διαδικασίες αναβολισμού για να μην αφήσει τον καταβολισμό να συνεχίζει ανεξέλεγκτα την πορεία του και για να διαφυλάξει τους ιστούς του. Όταν θέλουμε να προκαλέσουμε έντονες και γρήγορες (όχι παρατεταμένες) δραστηριότητες καταβολισμού, τότε αν επιπλέον της καλλιέργειας του αισθήματος πείνας προσθέσουμε και άθληση προς το τέλος της περιόδου καταβολισμού, θα προκαλέσουμε ακόμα πιο έντονες δραστηριότητες καταβολισμού και ακόμα πιο έντονη ανταπόκριση (λόγω αρνητικής ανάδρασης) της ενεργοποίησης των λειτουργιών αναβολισμού στην συνέχεια.

Η άθληση πριν από την περίοδο αναβολισμού είναι ο φυσικός τρόπος ενεργοποίησης του μέγιστου αναβολικού δυναμικού του σώματος (χωρίς λήψη αναβολικών ουσιών). Όταν θέλουμε να κτίσουμε μυς, αναγκαστικά πρέπει πρώτα να εκτελέσουμε ασκήσεις μυϊκής αντίστασης οι οποίες να είναι τόσο έντονες έτσι ώστε να «σπάσουν» ήδη υπάρχουσες μυϊκές ίνες – δηλαδή να προκαλέσουμε καταβολισμό. Τότε και μόνον τότε ο εγκέφαλος θα πάρει το μήνυμα της μυϊκής αυτής καταστροφής και θα ενεργοποιήσει αυτόματα μυϊκή ανασύνθεση. Όσο μεγαλύτερη είναι η μυϊκή καταστροφή τόσο μεγαλύτερη είναι η μυϊκή ανασύνθεση. Βέβαια σε εκτεταμένη μυϊκή καταστροφή η οποία θα προκαλέσει συστημικές επιδράσεις το σώμα θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο για να αυτό-θεραπευτεί.

Με τον ίδιο τρόπο ξανακτίζεται το ανοσοποιητικό σύστημα μετά από έκθεση του σε λοιμώξεις, μολύνσεις και άλλες παρόμοιες επιθέσεις.

Μακροχρόνιος Υποσιτισμός

Ο μακροχρόνιος υποσιτισμός οδηγεί σταδιακά σε μεγάλη επιβράδυνση του μεταβολισμού. Οι καταβολικές και οι αναβολικές δραστηριότητες δεν είναι πια τόσο ισχυρές και δεν μπορούν να αποτοξινώσουν και να θεραπεύσουν το σώμα το ίδιο αποτελεσματικά.

Άρα η φροντίδα της έντονης καλλιέργειας και βίωσης κάθε περιόδου, καθώς και της αρμονικής εναλλαγής των περιόδων καταβολισμού και αναβολισμού σε ημερήσια βάση, θα πρέπει να έχει απόλυτη προτεραιότητα σε σχέση με άλλες συνήθειες διατροφής.

Δίαιτες που δεν λαμβάνουν υπόψη τους την καλή φροντίδα των δύο αυτών περιόδων, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν στην μακροπρόθεσμη διαφύλαξη της υγείας.

Ενέργεια

Η περίοδος του καταβολισμού είναι (όπως είπαμε και πιο πάνω) η φάση της ημέρας κατά την οποία εργαζόμαστε, ασχολούμαστε με τις δραστηριότητες μας, είμαστε σε εγρήγορση, είμαστε ενεργητικοί, δραστήριοι, διψάμε για ζωή, παράγουμε και δημιουργούμε. Για να μπορέσουμε όμως να δημιουργήσουμε χρειαζόμαστε ενέργεια.

Με ποιον τρόπο θα τροφοδοτήσουμε το σώμα μας με ενέργεια; Που θα βρούμε ενέργεια;

Παραδόξως, όχι από τις τροφές. Συνήθως οι περισσότεροι λένε «να φάω κάτι έτσι ώστε να έχω ενέργεια». Συχνά υπάρχει επίσης και ένα συναίσθημα φοβίας της πείνας. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία μας διδάσκει ότι δεν είναι καλό να πεινάμε και ότι η πείνα είναι επικίνδυνη. Αυτό είναι λάθος.

Γιατί για να πέψει και να μεταβολίσει αυτό που θα φας, στην αρχή ο οργανισμός θα ξοδέψει ενέργεια. Στην αρχή η πέψη σου αφαιρεί ενέργεια. Αν φας κάτι τώρα, το σώμα σου καταρχάς θα χρειαστεί ενέργεια για να διασπάσει την τροφή σε απλούστερα συστατικά και η ενέργεια που αυτά περιέχουν δεν θα σου αποδοθεί άμεσα, αλλά μετά από αρκετές ώρες. Και η ενέργεια που τελικά θα αποδώσει αυτό που έφαγες μπορεί τελικά να είναι λιγότερη από την ενέργεια που ο οργανισμός σου ξόδεψε για να την μεταβολίσει – κι έτσι αντί τελικά να πάρεις θα μειώσεις την συνολική ενέργεια σου. Αυτό γίνεται για παράδειγμα όταν τρώμε συνθετικές ή χημικές τροφές οι οποίες κατ'εξοχήν αποδίδουν λιγότερη ενέργεια από αυτήν που απαιτείται για να μεταβολιστούν.

Σωστό

Άρα λοιπόν, την ενέργεια που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να παράγουμε έργο στην καθημερινότητα μας θα την πάρουμε από υλικά τα οποία ήδη διαθέτουμε, τα κύτταρα μας και τα συστατικά τους.

Και με ποιον τρόπο τα κύτταρα μας θα αποδώσουν ενέργεια;

Η ενεργοποίηση της απόδοσης ενέργειας γίνεται όταν βρισκόμαστε σε φάση υποσιτισμού σε τέτοιον βαθμό που να μας προκαλεί το αίσθημα της πείνας.

Υπάρχουν δύο συστήματα τα οποία εμπλέκονται στην διαχείριση των σακχάρων (υδατανθράκων) στο σώμα μας:

  1. Το σύστημα της ινσουλίνης και
  2. Το σύστημα της γλυκαγόνης.

Ινσουλίνη

Η ινσουλίνη ενεργοποιείται όταν αυξάνεται η γλυκόζη (το ζάχαρο) του αίματος. Η γλυκόζη αίματος αυξάνεται βέβαια όταν… τρώμε υδατάνθρακες. Και η δουλειά της ινσουλίνης είναι να μειώσει την γλυκόζη αίματος στα φυσιολογικά της επίπεδα με 3 τρόπους:

  1. Μεταφέροντας την από το αίμα στα κύτταρα για να χρησιμοποιηθεί σε καύσεις,
  2. Μεταφέροντας την από το αίμα στο συκώτι (ή αλλού) για να αποθηκευτεί ως γλυκογόνο και
  3. Μεταφέροντας την από το αίμα στον λιπώδη ιστό για να αποθηκευτεί ως λίπος (και αυτός είναι και ο μηχανισμός με τον οποίο τα «γλυκά»… γίνονται λίπος).

Γλυκαγόνη

Η γλυκαγόνη αντίθετα ενεργοποιείται όταν η γλυκόζη (το ζάχαρο) του αίματος μειωθεί. Και βέβαια η γλυκόζη αίματος μειώνεται όταν… δεν τρώμε. Θυμήσου την έκφραση που λέμε όταν για κάποιους λόγους αναγκαζόμαστε να περάσουμε αρκετές ώρες χωρίς να φάμε κάτι «νοιώθω αδυναμία και χωρίς ενέργεια, έπεσε το ζάχαρο μου». Κατά τη διάρκεια λοιπόν μιας τέτοιας φάσης «υποσιτισμού», ο εγκέφαλος παίρνει σήμα ότι η γλυκόζη αίματος μειώνεται και τότε δίνει εντολή να αυξηθεί η γλυκαγόνη, μια ορμόνη η οποία προκαλεί τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που προκαλεί η ινσουλίνη. Ο στόχος της γλυκαγόνης είναι να βοηθήσει την γλυκόζη αίματος που μειώθηκε στην φάση υποσιτισμού να ανέβει και πάλι στα φυσιολογικά της επίπεδα. Και αυτό το καταφέρνει με τους ακόλουθους 3 τρόπους:

  1. Βοηθά την μετατροπή του (αποθηκευμένου) γλυκογόνου σε γλυκόζη (γλυκογονόλυση) και την απελευθέρωση της στην κυκλοφορία του αίματος – το γλυκογόνο είναι η μορφή με την οποία η γλυκόζη βρίσκεται αποθηκευμένη στο συκώτι ή αλλού.
  2. Βοηθά την μετατροπή του λίπους του λιπώδους ιστού σε γλυκόζη και την απελευθέρωση της στην κυκλοφορία του αίματος (δηλαδή προωθεί λιπόλυση) και
  3. Βοηθά στην μεταφορά γλυκόζης από όλα τα κύτταρα του σώματος προς την κυκλοφορία του αίματος (αυτό σε λιγότερο βαθμό από τα προηγούμενα δύο).

Με άλλα λόγια ο εσκεμμένος υποσιτισμός είναι ο φυσικός μηχανισμός του σώματος για να προκαλέσει φυσική λιπόλυση. Να επισημάνουμε επίσης ότι κατά την διάρκεια της λιπόλυσης, επειδή οι περισσότερες τοξίνες που υπάρχουν στον οργανισμό βρίσκονται στον λιπώδη ιστό, ταυτόχρονα προωθείται και αποτοξίνωση.

Ξηρασία

Για να μπορέσουμε λοιπόν να κρατάμε την γλυκόζη αίματος σε χαμηλά επίπεδα με στόχο να ενεργοποιούμε την γλυκαγόνη και τις επιδράσεις της, χρειάζεται να βιώνουμε ένα ήπιο αίσθημα πείνας καθ’ όλη την διάρκεια της φάσης του καταβολισμού. Η συμφιλίωση με το αίσθημα αυτό πείνας για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στην διάρκεια της ημέρας θα προκαλέσει μεγαλύτερης διάρκειας λιπόλυση και αποτοξίνωση καθώς και μεγαλύτερη απόδοση ενέργειας. Αν συμφιλιωθούμε με το αίσθημα πείνας στην φάση του καταβολισμού, θα έχουμε περισσότερη εγρήγορση, θα είμαστε πιο ενεργητικοί και πιο δημιουργικοί.

Η συμφιλίωση με το αίσθημα της πείνας προτείνεται να γίνεται με καθημερινή ξηρασία για 14-18 ώρες σε καθημερινή βάση – έτσι κατ’ επέκταση προτείνεται να λαμβάνουμε τα γεύματα μας μόνο σε ένα χρονικό διάστημα 6-9 ωρών μέσα στην μέρα.

Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να πετύχουμε τα μέγιστα οφέλη της φάσης του καταβολισμού, δηλαδή όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόδοση ενέργειας και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη λιπόλυση και αποτοξίνωση. Μεένασμπάροτρίατρυγόνια.

Κλειδί

Το κλειδί λοιπόν είναι η σωστή διαχείριση και ο έλεγχος του αισθήματος πείνας. Αν έχουμε το αίσθημα πείνας κάτω από τον έλεγχο μας, αυτό μας δίνει μια αίσθηση ελευθερίας και απελευθερώνει από μέσα μας το ένστικτο για «ζωή» και την έμφυτη τάση να δημιουργήσουμε και να εκφράσουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Αντίθετα, άτομα που αφήνουν το άβολο αίσθημα της πείνας να τους καθοδηγεί και να παίρνουν πολλά και συχνά γεύματα, τείνουν να γίνονται πιο ληθαργικοί και υποχωρητικοί και πιο εύκολα αφήνονται να παρασυρθούν από άλλες καταστάσεις της ζωής τους οι οποίες τελικά «τους παίρνουν από κάτω». Ο σωστός έλεγχος και διαχείριση του αισθήματος της πείνας είναι σημάδι αυξημένης ζωτικότητας και υγείας.

Εγρήγορση-Συμπαθητικό

Κατά την διάρκεια της εγρήγορσης και της δημιουργικότητας, οι «στροφές» του οργανισμού μας είναι ανεβασμένες (παραλληλισμός με αυτοκίνητα). Με ιατρικούς όρους, διάφορες ορμόνες και άλλα συστατικά του οργανισμού τα οποία κατ’ εξοχήν χρησιμοποιούνται για να παράγουν ενέργεια είναι αυξημένα. Πρέπει να είναι αυξημένα γιατί αυτά θα δημιουργήσουν την ενέργεια που χρειάζεται για να παράγει και να δημιουργήσει.

Τα συστατικά αυτά ελέγχονται, κινητοποιούνται και ενεργοποιούνται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα – μέρος του αυτονόμου νευρικού συστήματος. Με άλλα λόγια το συμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι αυτό ακριβώς το κομμάτι του νευρικού συστήματος το οποίο είναι υπεύθυνο να ανεβάζει τις «στροφές» του οργανισμού, έτσι ώστε να είμαστε παραγωγικοί και δημιουργικοί.

Αντίθετα το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι το κομμάτι εκείνο του νευρικού συστήματος το οποίο είναι υπεύθυνο να ρίχνει τις «στροφές» του οργανισμού, να μας χαλαρώνει και να μας αναζωογονεί.

Αυτόνομο

Το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό είναι τα δύο μέρη από τα οποία αποτελείται το αυτόνομο νευρικό σύστημα, το κομμάτι δηλαδή εκείνο του νευρικού συστήματος το οποίο λειτουργεί αυτόματα και αυτόνομα, χωρίς να χρειάζεται εμείς να του δίνουμε εντολές συνειδητά. Για παράδειγμα δεν δίνουμε εντολή για να κτυπάει η καρδιά μας, ούτε και δίνουμε εντολή για να γίνεται η πέψη.

Πάρα πολλές λειτουργίες μέσα στο σώμα μας εκτελούνται από μόνες τους, όχι επειδή εμείς δίνουμε εντολές να γίνουν (όπως όταν δίνουμε εντολή σε έναν μυ να κινηθεί), αλλά επειδή τις διαχειρίζεται το αυτόνομο νευρικό σύστημα με μια σοφία θαυμαστή.

Τραμπάλα

Το σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουμε για το αυτόνομο νευρικό σύστημα και τα δύο μέρη που το αποτελούν είναι ότι, κάθε χρονική στιγμή μόνο ένα από τα δύο μέρη μπορεί να λειτουργήσει κυριαρχικά. Δηλαδή ή θα κυριαρχεί η λειτουργία του συμπαθητικού, ή θα κυριαρχεί η λειτουργία του παρασυμπαθητικού. Με άλλα λόγια, ή θα είμαστε σε αυξημένες «στροφές» εγρήγορσης και δημιουργικότητας, ή θα είμαστε σε ελαττωμένες «στροφές» χαλάρωσης και αναζωογόνησης.

Ο τρόπος που λειτουργεί το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό μοιάζει με τραμπάλα. Όταν το ένα είναι ανεβασμένο, το άλλο είναι κατεβασμένο. Και αντίστροφα. Ποτέ δεν μπορεί να υπάρξει χρονική στιγμή στην οποία να έχουν ταυτόχρονα και τα δύο κυριαρχική δράση.

Άρα κατά την διάρκεια της εγρήγορσης, της παραγωγικότητας και της δημιουργικότητας που κυριαρχεί το συμπαθητικό, οι λειτουργίες του παρασυμπαθητικού αναστέλλονται. Και μια πολύ σημαντική λειτουργία η οποία συμβαίνει κατά την κυριαρχία της δράσης του παρασυμπαθητικού είναι η πέψη.

Πέψη

Έτσι, εξ’ ορισμού, κατά την διάρκεια της εγρήγορσης, της δημιουργικότητας και της παραγωγικότητας η πέψη αναστέλλεται, ή τουλάχιστον δεν εκτελείται τόσο καλά όσο κατά την χρονική διάρκεια της ανάπαυσης και της αναζωογόνησης, την ώρα δηλαδή κατά την οποία κυριαρχεί η δράση του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος.

Κατ’ επέκταση η λήψη πλήρους γεύματος κατά την διάρκεια της παραγωγικής περιόδου της ημέρας είναι σαν να δίνει εντολή στο πεπτικό να εκτελέσει πέψη την ίδια στιγμή που το συμπαθητικό έχει αναστείλει την πέψη και αυτό μοιάζει λίγο πολύ με ταυτόχρονο πάτημα και στο γκάζι και στο φρένο – κάτι που βέβαια, αργά ή γρήγορα, θα καταστρέψει το αυτοκίνητο.

Η κατανάλωση πλήρους γεύματος κατά την διάρκεια της παραγωγικής περιόδου της ημέρας απαιτεί από τον οργανισμό να καταναλώσει ενέργεια για την πέψη και αναγκαστικά την ενέργεια αυτή θα την κλέψει από αυτήν που χρειάζεται για να διατηρήσει την αποδοτικότητα του, την εγρήγορση του, την παραγωγικότητα του και την δημιουργικότητα του.

Αυτός είναι και ο λόγος που η περίοδος παραγωγικότητας και δημιουργικότητας θα πρέπει να συνοδεύεται από νηστεία και υποσιτισμό – έτσι ώστε να προωθηθεί οι δραστηριότητες του καταβολισμού και να παραχθεί ενέργεια.

Φυσική Σοφία

Υπάρχει μια φυσική σοφία στην ικανότητα του ανθρωπίνου σώματος να αφαιρεί τοξίνες. Όταν όμως αυτές αυξάνονται υπερβολικά, το σώμα μπουκώνει γιατί δεν μπορεί να τις αποβάλει και αυτές σταδιακά καταστρέφουν τα κύτταρα μας προκαλώντας πολλαπλά προβλήματα υγείας.

Ο λόγος που πολλοί από εμάς έχουμε προβλήματα υγείας από υπέρ-τοξίνωση, εκτός από το ότι τρώμε «λάθος» τροφές, είναι επίσης επειδή δεν δίνουμε στα σώματα μας τον απαραίτητο χρόνο να κάνει σωστό καταβολισμό και να απαλλαγεί από τις τοξίνες με φυσικό τρόπο. Και ο χρόνος αυτός χρειάζεται να είναι καθημερινός. Ο κύκλος του καταβολισμού και του αναβολισμού, ο κύκλος της γλυκαγόνης και της ινσουλίνης, ο κύκλος του συμπαθητικού και του παρασυμπαθητικού πρέπει να είναι καθημερινοί.

  1. Κατά την διάρκεια της παραγωγικής περιόδου της ημέρας μας χρειάζεται να κυριαρχεί η λειτουργία του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και πρέπει να υποστηρίζεται από υποσιτισμό έτσι ώστε να κυριαρχούν οι επιδράσεις της γλυκαγόνης και να προωθείται καταβολισμός αποτοξίνωση και παραγωγή ενέργειας.
  2. Η διάρκεια της περιόδου χαλάρωσης και αναζωογόνησης ξεκινά με ένα πλήρες γεύμα και κατά την περίοδο αυτή αφήνουμε να κυριαρχήσουν οι επιδράσεις της ινσουλίνης και του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος οι οποίες έχουν την δυνατότητα να εκτελούν τέλεια πέψη, αφομοίωση και αναβολισμό, δηλαδή κτίσιμο και αυτοθεραπεία των κυττάρων, ιστών και οργάνων μας.

Οι δύο αυτοί ημερήσιοι κύκλοι είναι η φυσική σοφία του ανθρώπινου οργανισμού για αποτοξίνωση.

Εισαγωγικά

Η νηστεία είναι ολόκληρη επιστήμη η οποία διέπεται από σημαντικούς κανόνες. Πολυήμερη νηστεία όταν γίνεται θα πρέπει να γίνεται υπό παρακολούθηση ειδικού ο οποίος να γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει κάθε περίπτωση που τυχόν παρουσιαστεί. Η χρονική περίοδος επίσης αμέσως μετά την νηστεία έχει κάποιους κανόνες ως προς το ποιες τροφές είναι οι πιο κατάλληλες να επαναφέρουν τον οργανισμό, χωρίς να τον βλάψουν.

Συμβουλεύω λοιπόν όχι πολυήμερες νηστείες παρά μόνον με την έγκριση και την παρακολούθηση ειδικού.

Η πιο ασφαλής νηστεία είναι η ημερήσια περιοδική νηστεία 14-18 ωρών, όπως εξηγήσαμε πιο πάνω στα κεφάλαια του μεταβολισμού.

Πρώτα Υγεία

Το να κάνουμε νηστεία μόνο με νερό ή χυμούς για πολλές ημέρες, για παράδειγμα 20 μέρες ενώ υπάρχουν διάφορα θέματα υγείας, όπως διατροφικές ελλείψεις, χρόνια θέματα υγείας, υψηλή τοξικότητα στο σώμα, το συκώτι είναι εξαντλημένο, το ανοσοποιητικό είναι πεσμένο, υπάρχει επινεφριδιακή κόπωση, ίσως να μην είναι και τόσο σοφό.

  • Είναι πιο ασφαλές να γίνεται νηστεία μόνο με χυμούς μόνο για μία μέρα την εβδομάδα.
  • Στην συνέχεια όσο αυξάνονται τα επίπεδα υγείας αφού διορθώσουμε τα πιο πάνω θέματα υγείας, τότε μπορούμε να κάνουμε και νηστείες με χυμούς για 2 ή το πολύ 3 ημέρες με ασφάλεια.
  • Νηστεία μόνο με νερό είναι προτιμότερο να γίνεται μόνο όταν τα πιο πάνω θέματα υγείας απουσιάζουν τελείως και η κατάσταση υγείας είναι πολύ καλή.
  • Νηστεία χωρίς λήψη καθόλου υγρών (δηλαδή ξηρασία) είναι προτιμότερο να μην γίνεται ποτέ, επειδή για να φύγουν τοξίνες από το σώμα χρεάζονται υγρά καθώς και χρήσιμα θρεπτικά στοιχεία τα οποία υπάρχουν σε χυμούς.

Η πιο χρήσιμη συμβουλή είναι να αφουγκραζόμαστε τι χρειάζεται το σώμα μας.

Πίσω στην Διαχείριση Υγείας

 

Αρχική - Όροι Χρήσης - Πολιτική Απορρήτου - Σύνδεση

Copyright 2016-2023 FZIN LLC ©. All Rights Reserved.